brain
162926289412
What Does it Mean to be Self-taught?
In the end, I think it’s less important that someone be self-taught or
formally educated. The truth is that curiosity is what matters. The
desire to be self-taught is a good one, because it means that you are
actively thinking and motivated to learn. I still hold people who are
self-taught in high regard, because we often assign genius not to people
who have an extraordinary ability to learn but to those who are
incredibly tenacious in their desire to learn.
161729551822
From a book การเดินทางของปรัชญาตะวันตก By นรินทร์ โอฬารกิจอนันต์
โสกราตีส เป็นผู้ที่ปลุกให้ชาวเอเธนล์ลุกขึ้นมาพยายามตอบคำถามพื้นฐานของชีวิตให้ได้เสียก่อนว่า ความดีหรือชีวิตที่ดีนั้นคืออะไร? เพราะเขาเห็นว่าหากเรายังไม่สามารถตอบคําถามนี้ได้ ทุกสิ่งที่เราพยายามทําไปในชีวิตก็อาจสูญเปล่าทั้งหมด เพราะสิ่งที่เราทำอยู่ทุกวันเพราะเข้าใจว่าเป็นความดีนั้นเเท้จริงแล้ว อาจไม่ใช่ความดีเลยก็ได้ แต่เกิดจากความไม่รู้หรือความเข้าใจผิดของเราว่าสิ่งเหล่านั้นคือความดี
โสกราตีสจึงเห็นว่า ความรู้ (หรือปัญญา) นั้นเป็นสิ่งที่สําคัญที่สุด เเละสําคัญยิ่งกว่าความดีด้วย เพราะถ้าเรายังไม่รู้เลยว่า ความดีคืออะไร (หรือเข้าใจผิด) แล้วเราจะทําความดีอย่างไร สิ่งสําคัญที่สุดของขีวิตมนุษย์หรือสิ่งที่ควรเป็นเป้าหมายของการมีขีวิตอยู่ของมนุษย์ตามความเห็นของโสกราตีสจึงได้เเก่ การแสวงหาความรู้ (หรือปัญญา) นั่นเอง
ในทางตรงข้าม โสกราตีสเห็นว่า ผู้ที่เข้าถึงปัญญาได้แล้วก็จะทำแต่ความดีเอง ซึ่งแนวคิดนี้อาจเป็นแนวคิดที่ฟังดูแปลกอยู่สักหน่อยสำหรับคนทั่วไปเพราะคนทั่วไปมักรู้สึกว่า คนที่มีปัญญารู้ว่าความดีคืออะไร แต่ก็ยังทำชั่วเพราะความโลภ โกรธ หลง ก็น่าจะมีอยู่ แต่ที่จริงแลัว คําว่ามีปัญญาในที่นี้ โสกราตีสไม่ใด้หมายถึง แค่มีความรู้เฉพาะเรื่องที่เกี่ยวข้องกับการกระทํานั้นๆ เท่านั้น แต่โสกราตีสหมายถึงการมีความรู้ทั้งหมด เข้าใจหรือเข้าถึงความจริงแท้ของโลกทั้งหมดเเล้วเท่านั้น บุคคลที่มีปัญญาถึงระดับนี้จะทำแต่ความดีเสมอเพราะมองไม่เห็นประโยชน์ใดๆ ที่จะทำความชั่ว เเละการที่คนทั่วไปยังทำความชั่วอยู่นั้น โสกราตีสเห็นว่าล้วนมีสาเหตุมาจากความไม่รู้ทั้งสิ้น คือยังไม่ได้เข้าถึงความจริงทั้งหมด ความชั่วจึงมีสาเหตุที่เเท้จริงมาจากความไม่รู้ เฉกเช่นเดียวกับความดีที่มีต้นเหตุมาจากความรู้นั้นเอง
ที่แปลกยิ่งกว่านั้นสำหรับคนทั่วไปด้วยก็คือ แม้โสกราตีสจะเห็นว่า คนที่เข้าถึงความรู้ทั้งหมดแล้วเท่านั้นที่จะทําความดีอย่างสมบูรณ์ เเต่โสกราตีสเองกลับเชื่อว่า ไม่ว่าคนเราจะพยายามแสวงหาความรู้มากแค่ไหน สุดท้ายเเล้วเราก็จะไม่มีวันเข้าถึงความรู้ที่เเท้จริง หรือความรู้ทั้งหมดได้อยู่ดี เนื่องจากมนุษย์มีข้อจำกัดทั้งทางกายภาพเเละสติปัญญาที่จะเข้าถึงความรู้ที่แท้จริงได้
เเต่ถึงกระนั้น โสกราตีสก็ยังเห็นว่า คนเราก็ยังต้องแสวงหาความรู้ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้อยู่ดี เปรียบเสมือนการที่คนเราไม่อาจป้องกันตัวเองให้รอดพันจากโรคภัยไข้เจ็บได้ทั้งหมด ไม่ว่าเราจะพยายามรักษาสุขภาพเเค่ไหน เเต่ถึงกระนั้นคนเราก็ยังต้องพยายามดูแลรักษาสุขภาพใหัดีที่สุดเท่าที่จะทำได้อยู่ดี เราจึงมีหน้าที่เเสวงหาความรู้ให้มากที่สุด และเวลาที่เราทำชั่วนั้น เราไม่ได้ผิดเพราะว่า เราไม่รู้ว่าสิ่งนั้นเป็นความชั่ว (ผู้ไม่รู้ย่อมไม่ผิด) แต่เราจะผิดเพราะว่าเราไม่ได้ใชัความพยายามอย่างมากพอ ที่จะแสวงหาความรู้ เพื่อหลีกเลี่ยงความชั่วเหล่านั้นให้ได้มากที่สุดต่างหาก จะเห็นได้ว่า โสกราตีส เห็นความสําคัญของการแสวงหาความรู้ของคนเรา
ในการพิจารณาคดีครั้งสุดท้าย โสกราตีสกล่าวต่อคณะลูกขุนว่า “ชีวิตที่ไม่ได้ตรวจสอบนั้นไม่มีค่าพอที่จะมีขีวิตอยู่” ซึ่งหมายความว่า เขายินดีจะตายเสียดีกว่าที่จะหยุดตั้งคำถามใดๆ เพียงเพื่อให้ได้มีขีวิตอยู่รอดหายใจต่อไปวันๆ เท่านั้น ยิ่งเป็นการตอกย้ำว่าเขาให้ความสำคัญกับการแสวงหาความรู้ว่าเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด
เเละในคืนก่อนที่โสกราตีสจะถูกนำตัวไปประหารขีวิตนั้น คริโต้ เพื่อนสนิทของเขาได้ลักลอบให้สินบนแก่ผู้คุมนักโทษเพื่อให้ปล่อยตัวเขา แต่โสกราตีสกลับปฏิเสธที่จะหลบหนี ทำให้คริโต้ถึงกับตำหนิโสกราตีสว่า ทอดทิ้งลูกน้อยของตนเองให้ต้องกําพร้าพ่อแต่ถึงกระนั้นโสกราตีสก็ยังยืนยันว่า ตนเองจะไม่หนีอยู่ดี และทำให้เขาถูกประหารขีวิตในวันรุ่งขึ้น
ถือกันว่า การยอมตายของโสกราตีสนั้น เป็นวีรกรรมอย่างหนึ่ง เพราะเป็นการพิสูจน์ว่า เขาเห็นความสำคัญของการ แสวงหาปัญญาว่าเป็นสิ่งที่สําคัญที่สุดในชีวิตมนุษย์อย่างแท้จริง ไม่ใช่เพียงแค่คําพูดลอยๆ
161417138812
“Another factor encouraging my positive attitude about
problem solving was World War II when the U.S. spent billions of dollars
for weapons of mass destruction in the Manhattan Project. Cost was no
object and it was one of the largest and best-financed projects
undertaken to that date. I realized the same energies that went into the
Manhattan Project could be channeled to improve and update our way of
life, and to achieve and maintain the optimal symbiotic relationship
between nature and humankind. If we are willing to spend that amount of
money, resources, and human lives in times of war, we must ask why we
don’t commit equal resources to improving the lives of everyone and
anticipating humane needs for the future in times of peace.
When
scientists were called upon to solve problems of a military nature, the
answers were immediately forthcoming. This demonstrated to me the
ability of science and technology to solve problems when properly
organized and funded, but it is shameful that these methods are not
applied to solving social problems on a global scale. In my work I am
not attempting to predict the future. I am only pointing out what is
possible with the intelligent application and humane use of science and
technology. This does not call for scientists to manage society. What I
suggest is applying the methods of science to the social system for the
benefit of human kind and the environment.”
RIP Jacque Fresco
(March 13, 1916 – May 18, 2017)
160766931532
“Intention involves such a small fragment of our consciousness and of our mind and of our life.”
Jasper Johns at Pearl Street studio in 1955. Photograph by Robert Rauschenberg
159333201352
Paranoid personality disorder (PPD)
Paranoid personality disorder (PPD) is a mental disorder characterized by paranoia and a pervasive, long-standing suspiciousness and generalized mistrust of others. Individuals with this personality disorder
may be hypersensitive, easily insulted, and habitually relate to the
world by vigilant scanning of the environment for clues or suggestions
that may validate their fears or biases. Paranoid individuals are eager
observers. They think they are in danger and look for signs and threats
of that danger, potentially not appreciating other evidence.
They tend to be guarded and suspicious and have quite constricted
emotional lives. Their reduced capacity for meaningful emotional
involvement and the general pattern of isolated withdrawal often lend a quality of schizoid isolation to their life experience. People with PPD may have a tendency to bear grudges, suspiciousness,
tendency to interpret others’ actions as hostile, persistent tendency to
self-reference, or a tenacious sense of personal right. Patients with this disorder can also have significant comorbidity with other personality disorders.
159324777212
Passion Versus Obsession
Because passionate people are driven to create as a way to grow and achieve their potential, they are constantly seeking out others who share their passion in a quest for collaboration, friction and inspiration. Because they have a strong sense of self, passionate people are well-equipped to form relationships. They present themselves in ways that invite trust – they have little time for pretense and they are willing to express vulnerability and need in order to receive the help they need in achieving their own potential. Because they are passionate, they are willing to share their own knowledge and experience when they encounter someone sharing their passion. They are also intensely curious, seeking to understand the other passionate people they encounter in order to better see where and how they can collaborate to get better faster.
In contrast, obsessive people hide behind their objects of obsession. The objects are what are important, not others or even themselves. As a result, obsessive people are hard to get to know and trust – they share little of themselves and they exhibit minimal interest or curiosity regarding the needs or feelings of others. One of the hallmarks of obsessive people is that they tend to talk endlessly and often repetitively about the same thing, rarely inviting commentary or reaction from others, and ultimately pushing others away with their obsessive rants.
158669699302
Synchronicity is a concept, first explained by psychoanalyst Carl Jung, which holds that events are “meaningful coincidences” if they occur with no causal relationship yet seem to be meaningfully related. During his career, Jung furnished several slightly different definitions of it. Jung variously defined synchronicity as an “acausal connecting (togetherness) principle,” “meaningful coincidence”, and “acausal parallelism.” He introduced the concept as early as the 1920s but gave a full statement of it only in 1951 in an Eranos lecture.