donotdestroy:

The Artist’s Job

“Art has been valued and given importance through the artist, regarded as the one who creates something wondrous and beautiful. At a certain point, artists within that way of thinking often distance themselves more and more from the community and society. In Thai education, this system of teaching and learning art is still being used.”

“When art is no longer the center of the universe, then artists are not either. This has been a question asked of artists since the time of Walter Benjamin. He spoke about this long ago, and it has been written about for a long time.

“In the modernist view, the artist was seen as something close to a superhuman — exalted as someone with supreme specialness, with an intuition that could not be explained. When the artist was elevated above us, above the university guard or the noodle vendor next door, the artist became like a kind of demi-god, regarded as more special than anyone else.

“In fact, in contemporary thought, the artist is like a motorcycle taxi driver — it’s just another profession. We work within a framework of knowledge that is not some kind of miracle. And art itself depends on other bodies of knowledge.”

Jiradej Meemalai
Co-founder of ‘Baan Noorg Collaborative Arts & Culture’

“ศิลปะถูกตีค่าและให้ความสําคัญ กับตัวศิลปินว่าเป็นผู้เนรมิต สิ่งสวยงามวิเศษ จนถึงจุดหนึ่งศิลปินที่อยู่ในกลุ่มแนวคิดแบบนั้น ตัวเขาเองก็มักจะ ถอยห่างออกจากชุมชนและสังคมมากขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งในระบบการศึกษาไทยเองยังคงการเรียนการสอนศิลปะโดยใช้ระบบนี้อยู่”

“เมื่อศิลปะไม่เป็นศูนย์กลางจักรวาล ศิลปินก็จะไม่เป็นด้วย ซึ่งศิลปินเคยถูกตั้งคำถามนี้มาตั้งแต่สมัย Benjamin Walter เขาพูดเรื่องนี้มานานแล้ว หนังสือก็เขียนมานานแล้ว

“เดิมทีในแนวคิดแบบสมัยใหม่ ศิลปินค่อนข้างที่จะเป็นอภิมนุษย์ เพราะว่าถูกยกย่องให้มีความพิเศษสูงสุด มีญาณทัศน์ (intuition) ซึ่งเป็นอะไรที่อธิบายไม่ได้ แล้วพอศิลปินคนนั้นถูกยกย่องให้มีความพิเศษเหนือเรา เหนือยามที่เฝ้าตึกมหาวิทยาลัย หรือเหนือคนขายก๋วยเตี๋ยวข้างบ้าน ศิลปินก็จะกลายเป็นเหมือนสมมุติเทพ ถูกมองว่าพิเศษกว่าใคร

“จริงๆ แล้วในแนวคิดร่วมสมัย ศิลปินก็เหมือนกับคนขับวินมอไซค์ มันเป็นอาชีพหนึ่ง และเราก็ทำงานโดยกรอบความรู้ที่ไม่ใช่เรื่องวิเศษอะไร แล้วศิลปะเองมันก็ต้องอาศัยชุดความรู้อื่น”

จิระเดช มีมาลัย
หนึ่งในผู้ก่อตั้ง
‘Baan Noorg Collaborative Arts & Culture’

donotdestroy:

The Artist’s Job

“Art has been valued and given importance through the artist, regarded as the one who creates something wondrous and beautiful. At a certain point, artists within that way of thinking often distance themselves more and more from the community and society. In Thai education, this system of teaching and learning art is still being used.”

“When art is no longer the center of the universe, then artists are not either. This has been a question asked of artists since the time of Walter Benjamin. He spoke about this long ago, and it has been written about for a long time.

“In the modernist view, the artist was seen as something close to a superhuman — exalted as someone with supreme specialness, with an intuition that could not be explained. When the artist was elevated above us, above the university guard or the noodle vendor next door, the artist became like a kind of demi-god, regarded as more special than anyone else.

“In fact, in contemporary thought, the artist is like a motorcycle taxi driver — it’s just another profession. We work within a framework of knowledge that is not some kind of miracle. And art itself depends on other bodies of knowledge.”

Jiradej Meemalai
Co-founder of ‘Baan Noorg Collaborative Arts & Culture’

“ศิลปะถูกตีค่าและให้ความสําคัญ กับตัวศิลปินว่าเป็นผู้เนรมิต สิ่งสวยงามวิเศษ จนถึงจุดหนึ่งศิลปินที่อยู่ในกลุ่มแนวคิดแบบนั้น ตัวเขาเองก็มักจะ ถอยห่างออกจากชุมชนและสังคมมากขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งในระบบการศึกษาไทยเองยังคงการเรียนการสอนศิลปะโดยใช้ระบบนี้อยู่”

“เมื่อศิลปะไม่เป็นศูนย์กลางจักรวาล ศิลปินก็จะไม่เป็นด้วย ซึ่งศิลปินเคยถูกตั้งคำถามนี้มาตั้งแต่สมัย Benjamin Walter เขาพูดเรื่องนี้มานานแล้ว หนังสือก็เขียนมานานแล้ว

“เดิมทีในแนวคิดแบบสมัยใหม่ ศิลปินค่อนข้างที่จะเป็นอภิมนุษย์ เพราะว่าถูกยกย่องให้มีความพิเศษสูงสุด มีญาณทัศน์ (intuition) ซึ่งเป็นอะไรที่อธิบายไม่ได้ แล้วพอศิลปินคนนั้นถูกยกย่องให้มีความพิเศษเหนือเรา เหนือยามที่เฝ้าตึกมหาวิทยาลัย หรือเหนือคนขายก๋วยเตี๋ยวข้างบ้าน ศิลปินก็จะกลายเป็นเหมือนสมมุติเทพ ถูกมองว่าพิเศษกว่าใคร

“จริงๆ แล้วในแนวคิดร่วมสมัย ศิลปินก็เหมือนกับคนขับวินมอไซค์ มันเป็นอาชีพหนึ่ง และเราก็ทำงานโดยกรอบความรู้ที่ไม่ใช่เรื่องวิเศษอะไร แล้วศิลปะเองมันก็ต้องอาศัยชุดความรู้อื่น”

จิระเดช มีมาลัย
หนึ่งในผู้ก่อตั้ง
‘Baan Noorg Collaborative Arts & Culture’