“You have to learn to be human first… before you can learn art.” — Silpa Bhirasri

This sentence conveys the idea that art is not just a technical skill or creative ability, but also something that deals with deep humanity, such as emotions, thoughts, spirit, experiences, and moral values. If an artist lacks an understanding of humanity—such as empathy, understanding the complexities of life, or having a broad and deep perspective—the art created may lack the true meaning of the dimension.

“Learning to be human” here can mean many things, such as:

• Understanding oneself and one’s own emotions
• Understanding society, culture, and history
• Recognizing the suffering and joy of others
• Developing empathy and ethical awareness

Great art often comes from communicating humanity on a deep level, whether it’s pain, hope, love, or the changes in life. Therefore, this sentence may serve as a reminder that art practice should not only be based on technique, but also on understanding life and humanity.

“พวกเธอต้องเรียนรู้ความเป็นมนุษย์ก่อน… ถึงจะเรียนศิลปะ” — ศิลป์ พีระศรี

ประโยคนี้สื่อถึงแนวคิดที่ว่าศิลปะไม่ใช่เพียงทักษะทางเทคนิคหรือความสามารถในการสร้างสรรค์เท่านั้น แต่ยังเป็นสิ่งที่เกี่ยวข้องกับความเป็นมนุษย์ในเชิงลึก เช่น อารมณ์ ความคิด จิตวิญญาณ ประสบการณ์ และคุณค่าทางศีลธรรม หากศิลปินขาดความเข้าใจในความเป็นมนุษย์—เช่น การเอาใจใส่ผู้อื่น การเข้าใจความซับซ้อนของชีวิต หรือการมีมุมมองที่กว้างและลึกซึ้ง—ศิลปะที่สร้างขึ้นอาจขาดมิติของความหมายที่แท้จริง

การ “เรียนรู้ความเป็นมนุษย์” ในที่นี้อาจหมายถึงหลายอย่าง เช่น

• การเข้าใจตนเองและอารมณ์ของตัวเอง
• การเข้าใจสังคม วัฒนธรรม และประวัติศาสตร์
• การรับรู้ถึงความทุกข์และความสุขของผู้อื่น
• การพัฒนาความเห็นอกเห็นใจและสำนึกทางจริยธรรม

ศิลปะที่ยิ่งใหญ่มักเกิดจากการสื่อสารความเป็นมนุษย์ในระดับที่ลึกซึ้ง ไม่ว่าจะเป็นความเจ็บปวด ความหวัง ความรัก หรือความเปลี่ยนแปลงของชีวิต ดังนั้น ประโยคนี้อาจเป็นการเตือนว่าการฝึกฝนศิลปะไม่ควรมีเพียงเทคนิคเพียงอย่างเดียว แต่ต้องมีความเข้าใจชีวิตและมนุษย์เป็นรากฐานด้วย